╠ -Laguna - ╣

 

        Mink  is  here

 

     It's already been 5 months so far since I returned to Thailand...  The first thought appeared in my mind when I set the premier step on Suwannabumi was

 

     The first day I came back to school was crazy...my friends were all excited with my presence..I was so impressed that they were missing me like I was missing them.

     But that was only a start of all the messy stuff... studying in Triamudom (My school's name) isn't easy, it never was. Who says Triamudom kids are nurds, well yea we do have some... but very few could be found in FRANCAIS (a bunch of kid that study FRENCH as a major) I'm one of the FRANCAIS, I couldn't say that I'm a geek but I can vigorously assure that I'm not a nerd. FRANCAIS kids are very active..I'm sure that we are the best exhibitor and also academically good, we always were.

 

    

      I also preparing myself for the college entrance exam.. I applied for the faculty of law, the exam is coming up on Novemver 25th and it will be tough and I'm scared.

     

 

    

         

 

 

    AND THAT"S A BOTTOM LINE, 'CAUSE MINKSTER SAID SO!!!

 

 

      THE MINKSTER!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          ณ ที่ใด ดวงใจ ไม่ไหวหวั่น

          ขอฝ่าฟัน อุปสรรค และขวากหนาม

          ถึงสิ้นชาติ วาสนา ชะตาทราม

          จะฝากนาม โลกให้รู้ กูก็ชาย

                                 ชด ประชากร

                                 เพชรพระอุมา

 

     คงไม่ต้องถามว่า ณ เวลาขณะนี้เรารู้สึกอย่างไร ข้างในจิตใจมันขุ่นๆมัวๆหมองๆและเยือกเย็นเหมือนกับอากาศภายนอก สายฝนสาด

หิมะโปรยปราย นานๆครั้งจะได้พบกับแสงสว่างที่จะทำให้รู้สึกอบอุ่น เมืองเล็กๆแห่งนี้ ที่ไม่มีแม้แต่ร้านอาหารFast Food แม้แต่ร้านเดียว

สำหรับคนที่มาจากเมืองใหญ่คงทำให้รู้สึกเบื่อหน่ายไม่ใช่น้อย แต่ในมุมกลับกัน ก็ทำให้ได้พบกับมุมเล็กๆในอีกซีกหนึ่งของโลก ที่ซึ่งทำให้

ได้พบกับความสงบทั้งทางกายใจอย่างเกือบสมบูรณ์

     Boothbay Harbor , Maine , USA เป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนตากอากาศสุดวิเศษในหน้าร้อน ครั้นหน้าหนาว เมืองที่เคยคับคั่ง

ด้วยผู้คนจากหลายที่กลับกลายเป็นเพียง Silent Bay เงียบ..... ยิ่งหิมะตกคราวใด สัญญาณของความเคลื่อนไหวภายนอกตัวบ้านอาคารเรือน

แทบจะหาไม่ได้ หากจะมีคงเป็นคนที่มีความจำเป็นต้องออกจากบ้านเท่านั้น ไม่มีใครต้องการจะขับรถ แม้แต่คนขับรถโกยหิมะที่ต้องทำหน้าที่ของตัว

แม้ภายในจิตใจของพวกเขาก็ย่อมปรารถนาที่จะนั่งดูโทรทัศน์ อาจจะเป็นรายการแข่งขันของทีมบอสตัน เร้ดซอกส์ที่ทุกคนโปรดปราน พร้อมกับแมว

ตัวโปรดที่หลับไหลไม่รู้เรื่องอยู่อีกมุมหนึ่ง ท่ามกลางความอบอุ่นและแสงสว่างอ่อนๆจากเตาผิงในบ้าน.

 

        หิมะปลิววะว่อน มังกรร่อนลอยลิ่วไป ผลิผละจากแดนไกล เปี่ยมหัวใจทรนง

       ไม่ได้จะเปรียบตัวเองให้เป็นพญามังกร เพราะรู้ว่าบุญญาแลวาสนาฐานะของตัวเองหาได้วิเศษถึงเพียงนั้นไม่ เกือบจะจบโครงการนี้แล้ว

เหลือเวลาอีกเพียง 2-3 เดือน ก็จะได้เวลากลับไปสู่ที่ที่เป็นของตัวเอง สมรภูมิการเรียนและการเมืองที่ต้องกลับไปพิฆาตฟาดฟันกับมัน

การที่ได้มาใช้ชีวิตในเมืองเล็กๆอันสุดแสนจะสงบสุขฝึกให้เราได้มีจิตใจและสมาธิที่สงบและแน่วแน่มากขึ้น เป็นครั้งแรกที่ได้มาเหยียบแผ่นดินนี้

และจะไม่เป้นครั้งสุดท้าย เราต้องกลับมา สักวัน พร้อมกับใครคนนั้นที่เคยสัญญากันเอาไว้.

        เพื่อนรักต่างชาติทั้งสองคน รวมเราก็เป็นสาม สามนักเรียนแลกเปลี่ยนแห่ง Boothbay Region High School ประกอบด้วย Oscar Ferrandis Peris

จากสเปน Maria Betania จากปารากวัย และเราเอง Totsapol "Mink" Thaitrong จากราชอาณาจักรไทย แม้ Maria จะมาในโครงการ 3 เดือน แต่ก็เข้าเรา

2 เด็กหัวดำจากต่างทวีปได้อย่างดี เพราะตกเป็นเหยื่อของการโดนกลั่นแกล้งรังแกแทบทุกวัน แม้กระนั้นก็ยังรู้สึกสนิทสนมกลมเกลียวกันเป็นอันมาก จะจดจำเอาไว้ไม่มีวันลืม

นอกจากนั้นยังมีเพื่อนๆชาวอเมริกันอีกมากมาย Adam Climo เซนเตอร์ที่คอยขับรถไปส่งบ้านทุกวันตลอดฤดูกาลบาสเกตบอล Adam Higgins พอยต์การ์ดคู่หู ที่โกงไพ่ตลอด

Matt Scevior พอยต์การ์ดชั้นยอด ร่วมกับ Owen Johnson ฟอร์เวิร์ด MVP ที่ร่วมกันเสี่ยมสอนวิชาต่างๆให้กับเราเพื่อเพิ่ม Chamming Skill จนจบหลักสูตร

หวังว่าคงจะไม่ได้ใช้อีกต่อไป เนื่องจากเป็นวิชาที่ร้ายกาจมากจริงๆ หรือหากจะใช้ คงสงวนไว้กับคนคนเดียว ทีมบาสเกตบอล Boothvbay Region SeaHawks จบฤดูกาลด้วยตำแหน่ง State Runner Up เป็นความปวดร้าวของทุกคนในทีมรวมถึงตัวเราอย่างเหลือประมาณ พลาดชัยชนะที่อยู่ตรงหน้าเพียงแค่ปลายนิ้ว ความเจ็บช้ำระกำใจเกินจะกลั้นเก็บจนกระทั่งหลั่งน้ำตาพร่าพรางเป็นทางสาย แม้กระนั้น เราก็ยังร้องไห้ไม่ได้ ทั้งที่เจ็บปวดเหลือเกิน ในโลกนี้คงจะไม่มีสิ่งไหนที่เรียกน้ำตาผู้ชายได้อย่างร้ายกาจไปมากกว่า "ความพ่ายแพ้"

อีกแล้ว และหากเป็นความพ่ายแพ้ที่เกิดจากความพยายามดิ้นรนไขว่ขว้าอย่างสุดชีวิตแล้วพลาดผิดเพียงเล็กน้อย ก็จะทำให้บังเกิดความตรอมตรมระทมทุกข์อย่างมากมายเหลือจะกล่าว

Roy Arsenaul และ Patrick Norton ไม่มาเรียนถึง 1 สัปดาห์เต็มๆ แม้ตัวเราที่ยังมาโรงเรียนก็ยังเห็นภาพที่ถ้วยทองแห่งชัยชนะถูชูขึ้นโดยทีมคู่แข่ง เบื้องหน้านั้นคือกลุ่มคนที่ได้ชัยชนะ เฉลิมฉลองกันอย่างเปรมปรีด์ เบื้องหลังคือกลุ่มคนที่พ่ายแพ้ ที่กำลังกอดคอกันร้องไห้โดยได้เพียงเหรียญเงินเล็กๆไว้ปลอบใจ แล้วปีสุดท้ายของบาสเกตบอลสำหรับพวกเราก็ผ่านไป แต่ยังฝากความปวดร้าวเอาไว้เหมือนหิมะที่ยังไม่ละลายแม้สิ้นเหมันต์

        ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้ว แต่หิมะก็ยังตก ความสัมพันธ์กับคนที่รักก็ยังดำเนินไปอย่างลุ่มๆดอนๆ สุดแต่อารมณ์ความรู้สึกของเธอคนนั้น เราพยายามอย่างดีที่สุดที่จะรักษาความรักอันนั้นเอาไว้ ไม่ว่าต้องเจอกับอะไร ต้องตรอมตรมระทมทุกข์กับอุปสรรคมากมายถึงเพียงไหน แต่ใจเราสู้ ตัวเรา จะไม่ใช่ผู้พ่ายแพ้

       ฤดูกาลนี้เล่นเทนนิส หลังจากสิ้นบทบาท Slam Dunk ก็มาสู่บทบาทของ The Prince Of Tennis แต่ฝีมือเราพัฒนาเร็วพอควร โค้ชจึงจัดให้เราได้เล่นเทนนิสชายเดี่ยว

น่าถูมิใจมั้ย? ไม่น่า เหนื่อยกว่าเดิม ซ้อมหนักกว่าเดิม ไม่ใช่โค้ชให้ซ้อม แต่ซ้อมเพิ่งด้วยตัวเอง เสิร์ฟวันละ 100 ลูก อยากเก่งอ่ะ ทำไงได้ จะทำให้ดีที่สุด ทุ่มเทให้มากที่สุด เหมือนกับที่ทุ่มเทกับทุกอย่าง 

        ใกล้จะได้กลับแล้ว เตรียมตัวกลับบ้านแล้วล่ะ คิดวางแผนไว้เรียบร้อยโรงเรียนเตรียม อ้า เตรียมอุดมศึกษา สถานที่ที่คนเก่งกลายเป็นแค่คนธรรมดา  ต่อให้เราเก่งแค่ไหน ก็ต้องกลายเป็นแค่คนธรรมดา เหลือไว้เพียงคนสุดยอดเท่านั้นที่จะเด่นดังขึ้นมาในโรงเรียนนี้ได้ กระนั้น เราก็รักโรงเรียนเตรียมมาก มากกว่าโรงเรียนเบญฯมั้ย ไม่รู้ เพราะไม่มีเบญฯ ก็ไม่มีเตรียมฯ รักเพื่อนๆทั้งสองที่ ไอบอส ไอก้อง ไอกงกัซโซ่ มีโอกาสเมื่อไหร่ เราจะให้ทั้งสามคนนั้นมารู้จักกัน แล้วเฮฮาปาร์ตี้ เหอๆๆ

        วันเวลาที่เหลืออยู่ในประเทศอเมริกา จะทำให้ดีที่สุด เพื่อให้คนจดจำชื่อเราไปตลอด ฝากรูปของตัวเองไว้บนผนังเกียรติยศ พร้อมชื่อและผลงานเกียรตืประวัติ แล้วสักวัน จะพาใครคนนั้น มาให้ชื่นชมถึงความสามารถของเราในวันนั้น แล้วเธอจะไม่มีวันเสียใจ ที่ได้รักคนอย่างเรา

 

      

               คิดถึงปะป๊า มะม๊า เจ็ทั้งสอง น้องอีก 1

               คิดถึงเธอคนนั้น ไม่ว่ายังไง เราก็ยังเหมือนเดิม จะอดทน ขยันและซื่อสัตย์และเป็นคนที่ดีกว่านี้เพื่อเธอ

               คิดถึงเตรียมอุดม โรงเรียนระดับสุดยอด ภูมิใจที่ได้เป้นส่วนหนึ่งแห่งเกียรติภูมิของพระเกี้ยวน้อย

               คิดถึงเพื่อนๆฟรองเซ่ เราจะกลับไปเล่นบาสให้พวกแกที่สีฟ้า

               คิดถึงเพื่อนๆอีพี อยากเจอมากเลยว่ะ

               คิดถึงลุงสนธิ กลุ่มศนศ. สู้ๆเพื่อชาติ หลากหลายผู้คนตั้งหวังให้เราต้องอยู่

               คิดถึงคมช. เอาสุรยุทธออกไปได้แล้วครับ

               คิดถึงทักษิณ แต่อย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีกเลย

               สุดท้าย คิดถึงผัดซีอิ๊วเส้นเหลือง ใครทำอร่อยถูกใจ จะเคารพรักและยกย่องเป็นอันมาก

 

 

     Since I joined Seahawks Varsity Boys Basketball team, my whole life seemed to changed. Coach I.J. Pinkham, also teach math.

but he is totally different man when he in class and in the court. He own the deference from both of his obigation.

Basketball practice seem to be endless, cannot be reckoned when it end, I have a difficult time with everything, DAMN IT!, it's ruining my whole life, I could not get all homeworks done, I couldn't enjoy things I used to, I couldn't contact hunny or anyone els very often. Homeworks delayed, cause me to detention. I had been put into it for 5 times so far, and more are coming, FUCK! and don't want to say it but FUCK!

I tried to calm myself but this is too much. maybe it hadn't reach my limit yet because I hadn't cried.

     This is the hardest episode in my life. I'm trying to get over it. I'm fighting againts my obligation, education, misundertanding and tons of pressure. I know it's hard and nobody could understand yet. I'm not the little boy, I am not a quitter and I am not a coward. I, had reached the manhood, I must be strong and carry on and demonstrate to those who are looking down on me.

     If any of you is having a hard time, fight againts it, get over it. prove yourself that you can do it, you are no useless. Whatever obstable invade you, BUST 'EM OFF!

     These obstacles are just pieces of shit compare to what I have to step againts after this fucking program end. Thai education, Fucking admission!

     Today was fucking cold... -13 celcius can you imagin? I don't think so, therefore DOUCHE BACK! hell yeah, I still have to go to school.

7.00 am was fucking dark! I could hardly get out off my freaking bed. 7.00 pm to 9.00 pm i have the fucking practice. I will bring the fucking basketball plan back along with me for the Triamudom sport season.

     I'm fucking sorry that I'm being cruel, but I need to get rid of some pressure out of myself. I'm changed in everything but my attitude and my heart. I want to get the hell back to Thailand as soon as possible. see ya

สวัสดีเพื่อนๆ คิดถึงจังเลย พี่น้องฟรองเซ่ทั้งหลาย เหอๆ เรารักกาน คิดถึงกานเนอะ ขอบคุณทุกคนทีี่ยังส่งข่าวคราวและบอกเล่าความเป็นไปให้เสมอมา ขอบคุณทุกคนที่ยังระลึกถึงเรานะ ความรักความผูกพันธ์ระหว่างเราชาวฟรองเซ่ ยากที่ใครจะเข้าใจ นอกจากพวกเราที่เข้าใจกันที่สุด 

     ก่อนอื่น ด้วยความตื่นเต้นและภาคภูมิ สีม่วง ตึกคุณหญิงหรั่งกันตารัติ ได้รางวัลชนะเลิศเชียร์ เป็นอะไรที่ได้ยินแล้วตื่นเต้นจนขนลุกซู่ พวกเรา เพื่อนๆเราทำได้เชื่อมานานแล้วว่าต้องทำได้แน่ แค่ดูบุคคลากรก็รู้แล้ว มีกรีนเป็นประธานตึก ไอเอประธานเชียร์ + ไอดรีมเข้าไปอีก ไอนัตตี้ อิมมี่ เอิง แถมเพื่อนๆในตึก + น้องๆก็ร่วมแรงกันดีเหลือเกินอ่ะ ประทับใจมาก ฝรั่งเศสทำได้เยี่ยมจริงๆ แต่เสียดายเราไม่ได้ไปร่วมอยู่ด้วย แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวปีหน้า เราจะไปร่วมกับพวกแกที่สีฟ้า ตึก 3 นะเ้ว้ย รูปที่ขอไปอย่าลืมส่งมาด้วย ทางบอร์ด         ตอนนี้มีแต่คนประสบความสำเร็จตามใจหวัง เราก็ก็สำเร็จเว้ย ได้เป็นนักบาสโรงเรียนสมใจอยาก แต่กว่าจะได้นี่แทบรากออกเลือด เหนื่อยอ่ะ เหนื่อยชิบหาย เหนื่อยจริงๆไม่ใช่เหนื่อยเล่นๆ พอๆกับที่พวกแกเหนื่อยกันตอนกีฬาสีนั่นแหละ เราว่านะ แต่มันก็มีอะไรที่ต้องแลกมาเหมือนกัน เรามีเวลาน้อยลงให้กับทุกๆอย่าง หมายถึงทุกอย่างจริงๆ  เวลาดูทีวี ไม่มีครับท่าน ซ้อมบาสรัว วันไหนมีแข่งต่างโรงเรียน กว่าจะแข่งเสร็จกลับมาถึงบ้านก็หลัง 3 ทุ่มไปแล้ว เผลอโฮสเ่ี่รานอนหลับแล้วด้วยซ้ำ  นี่เรายังมีโครงงานวิทยาศาตร์ค้างอยู่ยังทำไม่เสร็จ ฮือๆๆ เป็นงานคู่ครับ มีพาร์ทเนอร์ทำคู่กับเรา หวังจะฝากมันก็ไม่้ได้ เพราะมันก็เป็นนักบาสเหมือนกัน  ตกอยู่ในสภาะเดียวกัน เจริญมั้ยล่ะ เราว่าอาจถึงคราวต้องเสียสิทธิเสรีภาพของ Senoir แน่แล้ว เพราะวันนี้สอบฝรั่งเศสเราทำแทบไม่ได้อ่า ไม่ได้อ่าน เพราะเมื่อคืนก่อนไปแข่งที่ลินคอนอะคาเดมี กลับมาถึง สามทุ่มครึ่ง เวรกรรม ทำการบ้านวิชาเลข 10 ข้ิอใช้เวลาปา้เ้ข้าไปชั่วโมงกว่า ตามปกติมันไม่ได้ยากอะไรเลย แต่ด้วยความเหนื่อย+เจ็บปวด คิดอะไรแทบไม่ออก พอเผางานเสร็จ มาเช็คคอม + ส่งเมลล์เล็กน้อยเท่าที่พลังงานที่เหลือจะอำนวย จากนั้นลากตัวเองขึ้นไปยังแท่นบรรทม กำลังจะหลับ เออใช่ ลืมแปรงฟัน ว่าจะไม่แปรงแล้ว แต่ไม่ได้ เดี๋ยวน่าเกลียด เกือบหลับคาแปรง พอแปรงเสร็จก็ไปนอน ไม่ได้ฝันอะไีรทั้งสิ้น ตื่นมาอีกที 7.30 ตกใจมากๆ ถีบตัวเองขึ้นจากเตียง ได้ข่าวว่าเลยเวลาที่นัดกับเพื่อนบ้านไป เกือบสิบนาทีแล้ว ล้างหน้าแปรงฟันด้วยความเร็วสูงมาก วิ่งไปถึงบ้านเพื่อนบ้าน เค้ากำลังจะไปพอดี เฮ้อ..ฉิวเฉียดอ่ะ แต่ว่า มันก็ไม่าใช่ว่าจะมีเรื่องน่าเหนื่อยยากลำบากกายเสียทั้งหมด เรื่องแปลกอีกเรื่องคือ Varsity Basketball เวลาจะไปแข่งต่างโรงเรียน ต้องใส่เสื้อเชิ้ต+ผูกไืืท หรือที่อิมมี่แซวเราคราวก่อนว่า “เหมือนพนักงานบริษัท” เออ มันก็จริง แต่เท่ห์อ่ะ เดินไปทางไหนในโรงเรียนมีแต่คนมองเรากับเราเป็นสัตว์ตัวใหม่ของสวนสัตว์  กรรม แบบนั้นเรียกว่าเท่ห์เหรอ เพื่อนชายอกแสนศอกในทีมต่างเสี้ยมสอนเราในทางทะลึ่งมากมาย มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมในหลายๆเรื่อง เช่น มันสอนเราถึงเทคนิคการหาสาว (มาสอนกุทำไมเนี่ย) การฟันสาว(อันนี้รอให้กุโตกว่านี้หน่อยได้มั้ย) ไม่อยากเชื่อว่าำไอพวกนักบาสนี่มันเก่งไปหมดจริงๆ สงสัยเรากำลังถูกแปรสภาพ คิดถูกมั้ยเนี่ยที่เข้ามาร่วมทีม ชักหนักอกหนักใจ เราก็สอนมันบางเรื่อง เช่น ฟัก ภาษาไทย แปลว่าพืชผักชนิดหนึ่ง อีคราวนี้มันก็เที่ยวเอาไปพูด พอครูด่า มันก็อ้างว่ามันกำลังพูดถึงพืชผักในภาษาไทย เดือดร้อนถึงเรา โดนครูว่าหาว่าทำไมไปบอกอะไรอย่างนั้นกับพวกมัน เฮ้อ..โดนอีก อีกอย่าง มันขอให้เราร้องเพลงแร็บในภาษาไทย เราก็จัดเพลง ทะลึ่ง ไทเทเนี่ยมให้ไป พอมันฟัง มันบอกว่าจังหวะน่าเต้นดี แต่ไม่เข้าใจความหมาย เราก็บอกความหายมันทีละช็อต อีคราวนี้พอรู็ความหมาย มันชอบกันใหญ่ ผลที่ตามมาคือ ต้องร้องให้พวกมันฟังอีกหลายเที่ยว กรรม - -“ รู้สึกว่าตั้งแต่เข้าทีมบาส เพื่อนๆรอบกายทั้งชายหญิงสนใจเรามากขึ้น มองเราด้วยความชื่นชมมากขึ้น รู้สึกดีไม่น้อย แต่มันก็กดดันพอควร เพราะถ้าเราทำไม่ดีขึ้นมา คนเค้าก็อาจสบประมาทได้ ถึงว่า ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว แต่มิ้งค์สู้ๆ สู้ตายอยู่แล้ว อยากกลับบ้านใจจะขาด คิดถึงประเทศไทย บ้านของเรา เมืองของเรา ไว้จะกลับมาเล่าให้ฟังอีกนะ ตอนนี้ไปล่ะ เดี๋ยวไปซ้อม(หรือไปโดนซ้อม)แล้ว ลาละจ้าา

      ป.ล.นะ  -  เพลงที่เราเอาขึ้นในสเปซ ณ ขณะนี้ มีเยอะมาก คงไม่มีใครฟังจนจบหมดทุกเพลงหรอก เพราะเราเอาไว้ฟังเอง ตอนเหนื่อยๆ ผ่อนคลายดี

                  -  หากใครจะกดเข้าไปใน Les Musiques de Laguna  ก็จะพบว่ามี URL เพลงอยู่พอสมควร ใครชอบเพลงไหนก็เลือกก็อปเอาไปตามใจชอบนะ